Gryzaczek

Dziadkowie mogą, ale nie muszą pomagać dzieciom przy wychowywaniu wnuków. To pierwszy z siedemnastu punktów Karty praw dziadków, którą “Polska” opracowała wspólnie z prawnikami, psychologami i dziadkami.

przez Polska - Fakty - Kraj - Wnuczek nie może być udręką - Internetowe wydanie dziennika ogólnopolskiego.

Inicjatywa dziennika Polska potwierdza moje przemyślenia: Dziadkowie powinni mieć swoje życie, ponieważ to ono jest wzorem do naśladowania dla nas i naszych dzieci. Co jakiś czas czuję dyskomfort, że nasza Babcia Bagusia ma już zaplanowany wieczór, czy to na wyjście do teatru, na kabaret, czy na marszobieg, a ja nie mogę z mężem wyskoczyć na 2 godziny do kina. Ale czy to jest fair? Nie bardzo. Mama mi mówi od początku, jak została Babcią: ” Ja moje dzieci odchowałam. Teraz Twoja kolej”.  Z każdym tygodniem przyswajam tę myśl i nawet jeżeli czasem jest mi to nie w smak (jest nasza rocznica ślubu i chcemy być sam na sam przez chwilę, zrobić coś dla “nas”), ale Babcia jest na wakacjach lub zmęczona wraca z pracy), to w sumie bardzo mi ta postawa odpowiada. Bardziej, niż myśl, że miałabym pod ręką Babcię, która nie miałaby żadnych innych zainteresowań niż moje Dzieci i gotowa byłaby non stop opiekować się nimi. Taka proaktywność Dziadków rozleniwia. W obecnej sytuacji zostawienie Dzieci na noc u Babci to odczuwalnie inna chwila - doceniam fakt, że ktoś mi pomaga i wiem, że Babcia jest spełniona również. Gdy nasz T. idzie z Babcią na Dziadka do Orzechów - też wszyscy się cieszą i jest to wielkie wydarzenie w rodzinie. Do pomocy przez kilka godzin dziennie są jednak Opiekunki; do wychowywania, pocieszania, kochania głównie Rodzice, do rozpieszczania swoją obecnością i niespodziankami - Babcia. I nie zrozumcie mnie źle: ja potrzebuję pomocy przy wychowywaniu dzieci jak każda Mama, Córka, Synowa; z radością ją przyjmuję, ale z radością patrzę, że możemy sobie radzić sami: i nasza najbliższa Rodzinka, i Dziadkowie.

A czy jednak nie odwrotnie? Nie. Wybór Niani - czyli najlepszej z możliwych - opieki do naszego dziecka to często warunek, aby kobieta poszła do pracy, jeżeli względy ekonomiczne nie grają tu głównej roli. Jeżeli po długich rozmowach, dniach testowych umęczeni lub umęczone - gdy decyzję musi podjąć sama kobieta - wybierzemy Nianię, nie chcemy nawet myśleć, słyszeć, czy podejrzewać, że nasza wybranka nie kocha naszego dziecka aż tak, jak my. Wiem, że spośród znajomych mało kto decyduje się na nagranie opiekunki, gdy jest sam na sam z dzieckiem, niewiele osób stara się nawet w dłuższej perspektywie czasu Nianię zmieniać, gdy ta nie spełnia ich oczekiwań. Niania więc nie tyle daje nam pracę swoją obecnością, czy raczej pozwala nam na podjęcie pracy zawodowej, co dyktuje warunki, ponieważ rynek sprawdzonych opiekunek jest bardzo niewielki. Skąd bierze się ta obawa rodzica, że nie chce sprawdzić, co przez większą część dnia robią dzieci? Czy chodzi o lojalność wobec pracownika? A czy mamy pewność, że pracownik jest lojalny w stosunku do nas?

Nie ma co się nakręcać, ale myślę, że dla potwierdzenia, że wszystko “gra i buczy” i dla naszych dzieci powinniśmy nad wyraz ostrożnie i zawsze z pewną niewielką dozą braku zaufania podchodzić do osób mających tak duży wpływ na to jakie będa i kim będą nasze dzieci.

PS. Ja nagranie mam za sobą, mimo że słuchając, co dzieje się w domu, czułam się okropnie, nieuczciwie i byłam przerażona, że usłyszę to, czego nie mogę usłyszeć. Mam szczęście, że potwierdziły sie moje obserwacje: Opiekunka jest dobra, wesoła, zaangażowana. Jestem spokojna. Wiem, że Niania daje mi pracę, ale to ja ją zatrudniam.